کشف دو سياهچاله در حال برخورد

رصدخانه پرتو ايکس چاندرا موفق به کشف دو سياهچاله شده است که در حال ترکيب بوده و در فاصله سه هزار سال نوري از يکديگر قرار دارند. سياهچاله هاي در حال برخورد نسبت به اجرام ثابت کيهاني بيشتر مورد توجه دانشمندان قرار دارند. اطلاعات جديد تلسکوپ پرتو ايکس چاندرا با ترکيب با تصاوير تلسکوپ هابل موفق شده است تصويري درخشان را از دو سياهچاله در حال برخورد ارائه کند. اين دو سياهچاله در فاصله سه هزار سال نوري از يکديگر در منظومه NGC6240 قرار داشته و پس از 30 سال رقص کيهاني به صورت مدور به يکديگر نزديک تر شده و در حدود ده ها يا صدها ميليون سال ديگر با يکديگر ترکيب خواهند شد. به گزارش مهر دانشمندان معتقدند اين جفت از سياهچاله هاي عظيم مي توانند به توضيح رفتارهاي غريب ابرسياهچاله ها که طي شکل گيري يا ترکيب کهکشان ها و برخوردهاي کيهاني شکل مي گيرند، کمک کند. در مرکز بسياري از کهکشان ها از جمله کهکشان راه شيري ابرسياهچاله يي قرار گرفته است که دانشمندان اشتياق زيادي در بررسي خصوصيات و ساختار اين پديده هاي ناشناخته از خود نشان مي دهند. عکس : منظومه NGC 6240

شناسايي دورترين کهکشان در جهان

دورترين کهکشاني که تا به حال در جهان هستي شناسايي شده به همراه سياهچاله يي عظيم در ابتدايي ترين بخش هاي تاريخ شکل گيري جهان هستي شناسايي شد. اين کهکشان که وسعتي برابر کهکشان راه شيري دارد، در فاصله 8/12 ميليارد سال نوري قرار داشته و ميزبان سياهچاله فوق عظيمي است که ماده درون آن حداقل يک ميليارد بار بيشتر از خورشيد است. اين در حالي است که جهان هستي سني برابر 7/13 ميليارد سال دارد و دورترين اجرام مانند اين کهکشان در دورترين نقاط زمان پنهان شده و نور آنها پس از طي اين مدت زمان به زمين مي رسد. نکته شگفت انگيز در اينجاست که کهکشاني به اين عظمت زماني که جهان تنها سني برابر يک شانزدهم سن کنوني خود داشته، وجود داشته است و سياهچاله يي يک ميليارد بار عظيم تر از خورشيد را در خود جا داده است. اخترشناسان دانشگاه هاوايي معتقدند اين کهکشان و سياهچاله اش با سرعتي بالا در جهان اوليه شکل گرفته اند. رکورد پيشين دورترين کهکشان ميزبان به سال 2005 تعلق دارد که کهکشاني در فاصله 5/12 ميليارد سال فاصله به ثبت رسيد. دورترين سياهچاله مجزايي که تاکنون کشف شده نيز در فاصله 13 ميليارد سال نوري به ثبت رسيده و در سال 2007 کشف شده است. اخترشناسان قادر به ديدن سياهچاله ها نيستند، اما مي توانند حضور آنها را به واسطه جرمي که آنها را احاطه کرده است، درک کرده و گرانش آنها را محاسبه کنند. جمع آوري اطلاعات در رابطه با کهکشان هاي ميزبان سياهچاله هاي عظيم مي تواند براي درک راز طولاني مدت چگونگي شکل گيري کهکشان ها و سياهچاله ها بسيار موثر باشد. تاکنون بررسي جهان هاي دوردست به دليل وجود نور کورکننده يي که از حواشي سياهچاله ها گسيل مي شود، بسيار مشکل بوده و امکان مشاهده نور ضعيف کهکشان ها در برابر اين نور شديد وجود نداشته است. همچنين برخلاف سياهچاله هاي کوچک تر که پس از مرگ يک ستاره به وجود مي آيند، منشاء سياهچاله هاي عظيم همچنان ناشناخته باقي مانده است. به گزارش مهر دانشمندان به منظور مشاهده اين پديده دورافتاده از ابزاري به نام CCDها که روي دوربين تلسکوپ سوبارو واقع در مائونا کي نصب شده بود، استفاده کردند.

برگرفته از روزنامه اعتماد

رمبش تاریک dark gulping

تا به حال اصطلاحات ماده تاریک و انرژی تاریک را شنیده بودیم اما این روزها صحبت از رمبش تاریک است. دانشمندان با کمک پدیده رمبش تاریک فرضیه ای جدیدی برای علت تشکیل سیاهچاله های پرجرم در آغاز پیدایش عالم ارائه داده اند. آنها اعتقاد دارند که شاید پدیده رمبش تاریک ، در زمانی که تنها یک میلیارد سال از عمر جهان می گذشت از برهم کنش گرانشی بین هاله نامرئی ماده تاریک در یک خوشه کهکشانی با گاز موجود در هاله ماده تاریک بوجود آمده باشد. آنها براین عقیده اند که این برهم کنش گرانشی باعث شده که ماده تاریک ، توده مرکزی فشرده ای را تشکیل دهد که از نظر گرانشی ناپایدار بوده و هر آن می توانست به داخل فرو ریزد به عبارتی رمبش کند و اگر این فروپاشی سریع و پویا بوده باشد رمبش تاریک به وقوع پیوسته است . دانشمندان مدلی برای این فرآیند طراحی کردند و براساس آن می گویند که فرایند رمبش تاریك در ابتدای جهان بسیار سریع اتفاق افتاده است، بدون این‌كه تابش الكترومغناطیسی ساطع شده باشد. البته فرضیه‌های دیگری در مورد نحوۀ پیدایش سیاهچاله‌های پرجرم قبلا ارائه شده است. یک فرضیه این است که یک ابر گازی بزرگ به درون رمبش کرده است. و فرضیه دیگری می گوید که یک ستاره بزرگ و درخشان حجم عظیمی از ماده را بلعیده و سیاهچاله را تشکیل داده است و فرضیه دیگر از ادغام سیاهچاله های کوچک صحبت می کند . اما اگر روند تشکیل یک سیاهچاله را با هر یک از این فرضیه ها بپذیریم میلیون ها سال طول می کشد تا سیاهچاله ای تشکیل شود و این امر با یافته های اخیر که نشان می دهد سیاهچاله‌ها زمانی كه كمتر از یك میلیارد سال از عمر جهان می‌گذشت وجود داشته‌اند، مغایرت دارد. یعنی سرعت تشکیل سیاهچاله باید خیلی بیشتر از این باشد. اما فرضیه رمبش تاریک می تواند توضیح دهد که چگونه سرعت آهسته تراکم گازها یک باره افزایش یافته و منجر به تشکیل سریع تر سیاهچاله های بزرگ شده است . توده تاریکی که تحت تاثیر یک هسته متراکم بوده است بامقیاس سیاهچاله های پرجرمی که امروزه در کهکشان ها سراغ داریم همخوانی دارد. نیروی گرانشی این مادۀ تاریك، قوی‌تر از نیروی حركتی كهكشان‌ها و خوشه‌های كهكشانی بوده و با وجودی که ظاهراً مادۀ تاریك برهمکنشی با نور ندارد، با مادۀ معمولی کهکشان ها و خوشه های کهکشانی از طریق گرانش برهمکنش دارد. قبلا برهم کنش گاز و مادۀ تاریك نادیده گرفته شده، ولی با لحاظ کردن آن در مدل های چدید تصویری واقعی‌تر حاصل شده كه انطباق بیشتری با مشاهدات امروزی دارد و شاید توجیه درستی باشد از دلیل پیدایش سیاه‌چاله‌های پرجرم اولیه .

سیاهچاله های شکمو

اولین مدرک واضح از پدیده اسرارآمیز بلعیدن ستاره ها توسط سیاهچاله .عکس از یک سیاهچاله کوچک که 14 بار بیشتر از خورشید جرم دارد گرفته شده است. سیاه چاله در حال بلعیدن کهکشان اطراف خود است. سیاهچاله ها می توانند بیلیون ها ستاره را ببلعند و به یک سیاهچاله بسیارپرجرم تبدیل شوند. عکس فوق حاصل ده سال مشاهده پرارزش از رصدخانه پرتو ایکس چاندرا می باشد.