کرم چاله 3

کجا دنبال کرمچاله بگردیم؟ گفتیم کرم چاله جایی است که فضا و زمان در هم پیچیده است و گفتیم علت خمیدگی فضا ، ماده است پس یک نتیجه گیری ساده: باید در نواحی بسیار بسیار چگال دنبال کرمچاله بود. خوب نواحی بسیار بسیار چگال یعنی کجا ؟ یخچال منزلتان ؟ نه بابا ، این چه حرفیه! یک امکان وجود این نواحی بسیار چگال مربوط به تحول ستاره ها است. ستاره ها دور تکاملی را طی می کنند یعنی متولد می شوند ، میلیون ها یا میلیاردها سال زندگی می کنند و سر انجام می میرند. خیلی از ستاره ها موقع مردن در خودشان فرو می ریزند یا می رمبند. اگر ستاره ای به قدر کافی پرجرم باشد رمبش آن می تواند تا حدی پیش برود که ارتباط ستاره با عالم قطع شود. رمبش یک ستاره به طور مستمر ادامه می یابد اما وقتی شعاع به حد معینی یعنی شعاع گرانشی برسد ستاره به شکل یک سیاهچاله در فضا در خواهد آمد. البته رمبش در اینجا متوقف نمی شود بلکه آنقدر ادامه می یابد تا تمامی ماده ستاره ، یک نقطه را در مرکز سیاهچاله اشغال کند. سطح سیاهچاله را افق رویداد می نامند. این سطح یک طرفه است. اگر واردش بشوید راه گریزی نخواهید داشت چراکه باید سرعتی بیشتر از سرعت نور داشت. سیاهچاله می تواند فضای اطراف اش را به صورت کرمچاله در هم بپیچد. پرفسور هاوکینگ گفته سیاهچاله ها تنها بر اثر رمبش ستاره ها ایحاد نمی شوند بلکه انفجار مهبانگ آغاز خلقت نیز می توانسته منجر به تولید سیاهچاله شده باشد و همین طور هسته کهکشان ها هم از مکان هایی است که احتمال وجود سیاهچاله را دارد.

کرم چاله 2

در پست قبل از تغییر سرعت گذر زمان نسبت به ناظر صحبت کردیم و حال می رویم روی بحث تاثیر گرانش روی فضا و زمان. در نظریه نسبیت عام می خوانیم که فضا و زمان به شدت تحت تاثیر گرانش هستند. گرانش از ماده ناشی می شود پس ماده بر فضا و زمان تاثیر می گذارد. ماده فضا را خمیده می کند و هر چقدر چگالی ماده بیشتر شود ، انحنای فضا هم بیشتر می شود و گذر زمان هم کندتر . حال فرض کنیم چگالی ماده آنقدر زیاد شود که فضا به شدت منحنی شده و به صورت کره در بیاید و گذر زمان آنقدر کند که به صفر برسد. فضایی که به کره منتهی می شود ، فضایی درهم پیچیده و به شکل یک قیف خواهد بود. از قیف که بگذریم هر لحظه فضا در هم پیچیده تر و گذر زمان کندتر می شود تا نهایت وارد کره شویم ، فضایی کاملا درهم پیچیده با گذر زمان صفر. امتداد این کره آغاز تونلی است که در ادامه به تونل دیگری می رسد که تصویر آینه ای این تونل خواهد بود . یعنی با عبور از این تونل آینه ای ، کم کم به دهانه ای قیفی دیگر خواهیم رسید که در ادامه آن ساختار جدید فضا – زمان خواهد بود . به این تونل اصطلاحا کرمچاله می گویند و دلیل اش صرفا به خاطر شباهت اش به تونل کرم ها است. کرم ها با عبور از تونل خاکی خود در امتداد سه بعد جابه جا می شوند و ما با عبور از کرمچاله چهار بعد فضا-زمان را پشت سر خواهیم گذاشت. انیشین می گوید با عبور از کرمچاله سر از عالم دیگری درخواهیم آورد. او می گوید اگر ناظر زمینی شاهد مسافرت ما باشد ، می بیند هم چنانکه ما به ورودی قیف کرمچاله نزدیک می شویم زمان برای ما کند و کندتر می شود تا وارد تونل شویم زمان کاملا برای ما متوقف می شود. اما ما که در حال سفریم درست برعکس هر چه به انحنای بیشتر فضا-زمان یعنی دهانه قیف نزدیکتر شویم عبور زمان را بر بیرون از تونل سریع و سریع تر می بینیم تا جایی که وقتی وارد تونل شویم تمامی آینده عالم از پیش چشمان مان خواهد گذشت. تصورش خیلی دشوار است در تونلی وارد شویم که کل آینده عالم مثل یک فیلم از جلو چشمان مان عبور کند. برای انیشتین هم این مطلب آزاردهنده بود تا اینکه محاسبات اش نشان داد که عبور از کرمچاله غیرممکن است چراکه برای عبور از کرمچاله باید سرعتی بیشتر از سرعت نور داشت.

کرم چاله 1

کرم چاله تونلی است در فضا – زمان در هم پیچیده ای که در نظریه نسبیت عام انیشتین مطرح شده است. انیشتین در نظریه نسبیت خاص ثابت کرد که سرعت گذر زمان برای ناظرهای مختلف متفاوت است. اگر با سرعتی نزدیک به سرعت نور در حرکت باشید، از داخل سفینه گذر زمان برای دوستان تان که در زمین هستند را بسیار تندتر از زمان خودتان حس می کنید و اگر با دوربینی درحال تماشای آنها باشید می بینید که آنها سریع پیر می شوند و برعکس دوستان تان در زمین گذر زمان برای شما را بسیار کند خواهند دید . یعنی گذر زمان بر حسب اینکه در کدام دو موقعیت باشید تغییر می کند. و باز این فرضیه را جور دیگر هم می توان تفسیر کرد و آن اینکه فاصله ستاره برای ناظر زمینی چند صد سال نوری است اما اگر این ناظر سوار فضاپیمایی با سرعت نزدیک سرعت نور به سمت ستاره حرکت کند به حساب خودش چند روزه خواهد رسید هر چند برای ناظر زمینی چند صد سال خواهد گذشت. این ها را داشته باشید تا پست بعد.