رصد شبانه در بام شهرساری

باشگاه نجومی آسمان پرستاره با همکاری شهرکتاب ساری ، اقدام به برگزاری رصد شبانه در تاریخ پنجشنبه شب 23/07/88 نمود. این مراسم ساعت 10 شب در محل بام شهر ساری در نزدیکی روستای خارکش انجام شد و بیش از صد نفر در این مراسم حضور یافتند. در طی این مراسم ، گروه با همراه داشتن یک تلسکوپ 12 اینچی دابسونی ودو تلسکوپ نیوتنی 8 اینچ و 6 اینچ و دو دوربین دوچشمی به رصد اجرام آسمانی پرداخت و توانست سیاره مشتری – کهکشان آندرومدا – سحابی جبار – خوشه ستاره ای پروین و خوشه ستاره ای ام 13 را رصد نموده و ستاره قطبی و صورت های مختلف فلکی را در آسمان شناسایی نماید. گروه تا ساعت 2 بامداد به کار خود ادامه داد و با نوید انجام رصد شبانه بعدی در تاریخ 16/08/88 به منظور رصد واقعه افتادن سایه تیتان روی سیاره زحل به کار خود خاتمه داد.

کشف دو سياهچاله در حال برخورد

رصدخانه پرتو ايکس چاندرا موفق به کشف دو سياهچاله شده است که در حال ترکيب بوده و در فاصله سه هزار سال نوري از يکديگر قرار دارند. سياهچاله هاي در حال برخورد نسبت به اجرام ثابت کيهاني بيشتر مورد توجه دانشمندان قرار دارند. اطلاعات جديد تلسکوپ پرتو ايکس چاندرا با ترکيب با تصاوير تلسکوپ هابل موفق شده است تصويري درخشان را از دو سياهچاله در حال برخورد ارائه کند. اين دو سياهچاله در فاصله سه هزار سال نوري از يکديگر در منظومه NGC6240 قرار داشته و پس از 30 سال رقص کيهاني به صورت مدور به يکديگر نزديک تر شده و در حدود ده ها يا صدها ميليون سال ديگر با يکديگر ترکيب خواهند شد. به گزارش مهر دانشمندان معتقدند اين جفت از سياهچاله هاي عظيم مي توانند به توضيح رفتارهاي غريب ابرسياهچاله ها که طي شکل گيري يا ترکيب کهکشان ها و برخوردهاي کيهاني شکل مي گيرند، کمک کند. در مرکز بسياري از کهکشان ها از جمله کهکشان راه شيري ابرسياهچاله يي قرار گرفته است که دانشمندان اشتياق زيادي در بررسي خصوصيات و ساختار اين پديده هاي ناشناخته از خود نشان مي دهند. عکس : منظومه NGC 6240

ناسا در جستجوی آب در ماه

سازمان فضایی آمریكا(ناسا)، در اوایل وقت روز جمعه ماه را هدف قرار داده و موشك خود را در گودال قطب جنوب ماه منفجر كرد.
هدف ناسا از پرتاب این موشك یافتن آب در سطح كره ماه است. دانشمندان امیدوارند با بررسی تصاویر ماهواره ای لحظه برخورد این موشك به كره ماه و تكه های جدا شده از این موشك بتوانند، اطلاعاتی درباره وجود آب در این كره كسب كنند.

حلقه جدید زحل کشف شد

پس از صدها رصد، ستاره‌شناسان یک حلقه دیگر را دور زحل شناسایی کردند.

به گفته آزمایشگاه پیشرانه جت (Jet Propulsion Laboratory) این حلقه که به تازگی کشف شده، به سختی قابل مشاهده است، اما فوبه (Phoebe)، یکی از مشهورترین قمرهای زحل را در خود جای داده که مدت‌هاست شناسایی شده است.این آزمایشگاه از تلسکوپ فضایی اشپیتزر (Spitzer) برای شناسایی این حلقه استفاده می کند.
آزمایشگاه در بیانیه‌ای اعلام کرد، لنزهای مادون قرمز اشپیتزر برای آنکه تصویری از آرایه ذرات یخ و غبار در این حلقه را بگیرد، دردسر زیادی را متقبل شده است. این حلقه را نمی‌توان با تلسکوپ‌های نوری مشاهده کرد، زیرا دمای آن فوق‌العاده پایین (منفی 193 درجه سلسیوس) و فاصله آن با خورشید زیاد است.
در گزارش آمده است که این حلقه 27 درجه از حلقه اصلی فاصله دارد. این آزمایش اعلام کرد، این حلقه از حدود شش میلیون کیلومتری سیاره آغاز شده و تا حدود 12 میلیون کیلومتری به سوی خارج امتداد دارد. این حلقه به شدت کلفت است، و حدودا 20 برابر قطر زحل است.
نقل از همشهری

تصاوير هابل از کهکشاني که فوت مي کند

تلسکوپ فضايي «هابل» تصاويري ديدني را از کهکشاني واقع در فاصله 60 ميليون سال نوري زمين تهيه کرده است که گاز را با فشار بسيار زياد به فضاي اطراف خود فوت مي کند. اين کهکشان مارپيچ که NGC4522 نام دارد و در 60 ميليون سال نوري از زمين واقع شده است، همراه با خوشه کهکشاني «سنبله» با سرعت 10 ميليون کيلومتر بر ساعت (در حدود دو هزار و 800 کيلومتر بر ثانيه) حرکت مي کند. سرعت بالاي NGC4522 موجب شده است باد و گاز به سرعت از اين کهکشان به خوشه کهکشاني پخش شود. «فشار رم» يک نيروي خاص است. اين نيرو زماني ايجاد مي شود که چيزي از طريق يک جريان سيال حرکت کند. اين نيرو در کهکشان هايي که در نزديکي مرکز خوشه کهکشاني مي چرخند، نيز وجود دارد و موجب مي شود باد و گاز از داخل کهکشان به فضاي اطراف دميده شود. تلسکوپ فضايي هابل توانسته است تصاوير شگفت انگيزي را از تشکيل خوشه هاي جديد ستاره يي در داخل گازي که به اين ترتيب از کهکشان پرتاب مي شوند، تهيه کند. اين تصاوير از NGC4522 مي توانند اطلاعات جديدي را در خصوص اثرات «فشار رم» در تشکيل حلقه گاز و گرد و غبار اطراف کهکشان ها ارائه کند.

از روزنامه اعتماد

کرم چاله 3

کجا دنبال کرمچاله بگردیم؟ گفتیم کرم چاله جایی است که فضا و زمان در هم پیچیده است و گفتیم علت خمیدگی فضا ، ماده است پس یک نتیجه گیری ساده: باید در نواحی بسیار بسیار چگال دنبال کرمچاله بود. خوب نواحی بسیار بسیار چگال یعنی کجا ؟ یخچال منزلتان ؟ نه بابا ، این چه حرفیه! یک امکان وجود این نواحی بسیار چگال مربوط به تحول ستاره ها است. ستاره ها دور تکاملی را طی می کنند یعنی متولد می شوند ، میلیون ها یا میلیاردها سال زندگی می کنند و سر انجام می میرند. خیلی از ستاره ها موقع مردن در خودشان فرو می ریزند یا می رمبند. اگر ستاره ای به قدر کافی پرجرم باشد رمبش آن می تواند تا حدی پیش برود که ارتباط ستاره با عالم قطع شود. رمبش یک ستاره به طور مستمر ادامه می یابد اما وقتی شعاع به حد معینی یعنی شعاع گرانشی برسد ستاره به شکل یک سیاهچاله در فضا در خواهد آمد. البته رمبش در اینجا متوقف نمی شود بلکه آنقدر ادامه می یابد تا تمامی ماده ستاره ، یک نقطه را در مرکز سیاهچاله اشغال کند. سطح سیاهچاله را افق رویداد می نامند. این سطح یک طرفه است. اگر واردش بشوید راه گریزی نخواهید داشت چراکه باید سرعتی بیشتر از سرعت نور داشت. سیاهچاله می تواند فضای اطراف اش را به صورت کرمچاله در هم بپیچد. پرفسور هاوکینگ گفته سیاهچاله ها تنها بر اثر رمبش ستاره ها ایحاد نمی شوند بلکه انفجار مهبانگ آغاز خلقت نیز می توانسته منجر به تولید سیاهچاله شده باشد و همین طور هسته کهکشان ها هم از مکان هایی است که احتمال وجود سیاهچاله را دارد.

کرم چاله 2

در پست قبل از تغییر سرعت گذر زمان نسبت به ناظر صحبت کردیم و حال می رویم روی بحث تاثیر گرانش روی فضا و زمان. در نظریه نسبیت عام می خوانیم که فضا و زمان به شدت تحت تاثیر گرانش هستند. گرانش از ماده ناشی می شود پس ماده بر فضا و زمان تاثیر می گذارد. ماده فضا را خمیده می کند و هر چقدر چگالی ماده بیشتر شود ، انحنای فضا هم بیشتر می شود و گذر زمان هم کندتر . حال فرض کنیم چگالی ماده آنقدر زیاد شود که فضا به شدت منحنی شده و به صورت کره در بیاید و گذر زمان آنقدر کند که به صفر برسد. فضایی که به کره منتهی می شود ، فضایی درهم پیچیده و به شکل یک قیف خواهد بود. از قیف که بگذریم هر لحظه فضا در هم پیچیده تر و گذر زمان کندتر می شود تا نهایت وارد کره شویم ، فضایی کاملا درهم پیچیده با گذر زمان صفر. امتداد این کره آغاز تونلی است که در ادامه به تونل دیگری می رسد که تصویر آینه ای این تونل خواهد بود . یعنی با عبور از این تونل آینه ای ، کم کم به دهانه ای قیفی دیگر خواهیم رسید که در ادامه آن ساختار جدید فضا – زمان خواهد بود . به این تونل اصطلاحا کرمچاله می گویند و دلیل اش صرفا به خاطر شباهت اش به تونل کرم ها است. کرم ها با عبور از تونل خاکی خود در امتداد سه بعد جابه جا می شوند و ما با عبور از کرمچاله چهار بعد فضا-زمان را پشت سر خواهیم گذاشت. انیشین می گوید با عبور از کرمچاله سر از عالم دیگری درخواهیم آورد. او می گوید اگر ناظر زمینی شاهد مسافرت ما باشد ، می بیند هم چنانکه ما به ورودی قیف کرمچاله نزدیک می شویم زمان برای ما کند و کندتر می شود تا وارد تونل شویم زمان کاملا برای ما متوقف می شود. اما ما که در حال سفریم درست برعکس هر چه به انحنای بیشتر فضا-زمان یعنی دهانه قیف نزدیکتر شویم عبور زمان را بر بیرون از تونل سریع و سریع تر می بینیم تا جایی که وقتی وارد تونل شویم تمامی آینده عالم از پیش چشمان مان خواهد گذشت. تصورش خیلی دشوار است در تونلی وارد شویم که کل آینده عالم مثل یک فیلم از جلو چشمان مان عبور کند. برای انیشتین هم این مطلب آزاردهنده بود تا اینکه محاسبات اش نشان داد که عبور از کرمچاله غیرممکن است چراکه برای عبور از کرمچاله باید سرعتی بیشتر از سرعت نور داشت.